ارزیابی راهکار کاربرد متانول برای افزایش مقاومت به خشکی گلرنگ (Carthamus tinctorius L.) در مناطق بیابانی ایرانشهر

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسنده

استادیار گروه کشاورزی، دانشگاه پیام نور، ایران.

چکیده

کمبود آب یکی از عوامل محدود کننده کشاورزی در نواحی خشک و بیابانی کشور است. کشت گیاهان متحمل به خشکی نظیر گلرنگ (Carthamus tinctorius L.) و به‌کارگیری روش­هایی مانند بهره­گیری از متانول برای افزایش مقاومت به خشکی این گیاهان راه حل مناسبی برای توسعة کشاورزی در این مناطق است. بدین منظور آزمایشی به­صورت کرت­های خردشده در قالب طرح بلوک کامل تصادفی با سه تکرار در سال زراعی 1399-1398 در شهرستان ایرانشهر به اجرا درآمد. فاکتور اصلی شامل تیمارهای تنش در سه سطح بدون تنش، تنش ملایم و تنش شدید بود؛ فاکتور فرعی نیز از چهار سطح متانول شامل بدون محلول‌پاشی به‌عنوان شاهد و محلول‌پاشی 10، 20 و 30% حجمی متانول تشکیل شد. نتایج نشان داد که بیشترین مقدارهای صفت­های مورد بررسی از تیمار بدون تنش و محلول‌پاشی 30% حجمی متانول به­دست آمد. البته برای صفت‌های وزن هزار دانه، عملکرد دانه و روغن بین محلول‌پاشی 30 و 20% حجمی متانول تفاوت آماری معنی‌داری مشاهده نشد. همچنین برای تمامی صفت‌های مورد بررسی بین تیمار بدون تنش و عدم استفاده از متانول یا شاهد، با تیمار تنش ملایم و محلول‌پاشی 30%  حجمی متانول تفاوت آماری معنی‌داری ملاحظه نشد. کمترین مقدار صفت‌های مورد بررسی نیز از تیمار تنش شدید و بدون محلول‌پاشی حاصل شد.

کلیدواژه‌ها